Πάντα αναρωτιόμουν για ποιο λόγο η λογοτεχνία τρέφει τόσο ευγενή και παθιασμένα αισθήματα για τις πόρνες*.
Τα βιβλία που πραγματεύονται την ζωή μιας πόρνης ή έστω εμπλέκουν έντονα μια πόρνη στην πλοκή τους είναι δεκάδες, εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες.
Έκατσα λοιπόν να σκεφτώ πως γίνεται ένας ολόκληρος λογοτεχνικός κόσμος να σαγηνεύεται από μια «κοινή» κι όχι για παράδειγμα από μια δικηγόρο.
Πολλές αφορμές και πιθανές αιτίες πέρασαν από το μυαλό μου. Γιατί δεν είναι ότι ασχολούμαστε τώρα ξαφνικά με τις πόρνες. Η λογοτεχνία μιλά και τις περικλείει στις σελίδες της από τότε που ξεκίνησε η τυπογραφία!
Πώς σε μια κοινωνία τόσο αυστηρή, ανδροκρατούμενη και ηθικοπλαστική μπόρεσαν να υπάρξουν βιβλία με αναφορές σε τέτοιες γυναίκες;
Η πρώτη, απλοποιημένη εξήγηση, που μάλλον μοιάζει με αστείο είναι πως το επάγγελμα πόρνη είναι το αρχαιότερο. Όπως και να έχει ένα επάγγελμα με τέτοια προϋπηρεσία στον χώρο της ανθρώπινης εργασίας δεν μπορεί παρά να είναι άξιο λόγου. Αλλά, επειδή το σεξ, ακόμη κι αν πληρώνεται δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως εργασία – γιατί τότε χάνει κάθε αξία – μάλλον η υπόθεση αυτή απορρίπτεται.
Η δεύτερη εικασία, είχε να κάνει με την θέση της γυναίκας. Διότι, πλην του Αμερικάνικου Ζιγκολό, ο οποίος και ήρθε δια της οθόνης και πολύ αργότερα, εκεί κατά το '80, όταν μιλάμε για πορνεία αναφερόμαστε στην γυναίκα. Σκέφτηκα λοιπόν, μήπως το νοσηρό μυαλό των ανδρών ήθελε να δείξει την ανωτερότητά του. Με μια σειρά από βιβλία που διαπραγματεύονταν την πορνεία και την γυναικεία πονηριά μέσα από αυτήν. Δεν αποκλείεται...Όμως, αν πάρει κανείς τυχαία ένα βιβλίο ας πούμε τη Νανά του Ζολά. Ποιος μπορεί να ένιωσε εμπάθεια για αυτή τη γυναίκα. Ή μάλλον, ποιος μπορεί να την οικτίρει, με τον τρόπο που εκμεταλλευόταν τους άντρες και μαγείρευε μια ολόκληρη κοινωνία. Μόνο ανδρική ανωτερότητα δεν δείχνει αυτό.
Τέλος, θα ήταν άδικο να κηλιδώσουμε τους συγγραφείς με την κατηγορία της προπαγάνδας. Αυτοί συνήθως ήταν έξω και πάνω από τέτοια στερεότυπα.
Μια τρίτη περίπτωση, έχει να κάνει με το μυστήριο που αποπνέει το επάγγελμα. Το περίεργο είναι, για όποιον έχει επισκεφθεί τα περίφημα σπίτια, πως αυτό το μυστήριο στην πραγματικότητα δεν υπάρχει πουθενά. Όχι γιατί οι γυναίκες αυτές δεν είναι ενδιαφέρουσες ή έξυπνες ή όμορφες...το αντίθετο. Αλλά, γιατί στην πραγματική ζωή, μια γυναίκα που φτάνει εκεί έχει περάσει τόσα πολλά που το μυστήριο καταπλακώνεται κάτω από το βάρος της ωμής πραγματικότητας.
Τέλος, νομίζω πως η πόρνη παίρνει στην λογοτεχνία τον θρόνο που της έχουν κλέψει στην πραγματική ζωή.
Για εκείνους που την φθονούν, που ντρέπονται να την αντικρίσουν στο δρόμο και αλλάζουν πεζοδρόμιο, αλλά «ρουφούν» την ιστορία της μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου με τόση λαχτάρα!
Είναι σαν να βάλθηκαν όλοι αυτοί οι συγγραφείς να αποκαταστήσουν το όνομα της πόρνης στα μάτια μιας κοινωνίας που όσο κι αν προχώρησε, ποτέ δεν την συγχώρεσε.
Όχι δεν είμαι εδώ να επικροτήσω το επάγγελμα, για να δείξω την προοδευτική μου φλέβα (ούτε φυσικά θα το επικηρύξω)...είμαι εδώ για να συνδέσω τα κομμάτια του puzzle που φτιάχνουν μέσα από την λογοτεχνία το αγοραίο σεξ.
Το προφίλ της γυναίκας που εξασκεί το επάγγελμα της πόρνης. Και μέσα από την εικόνα αυτή να δούμε αν η λογοτεχνία έπεσε έξω...αν είναι αποκύημα της φαντασίας του ανθρώπου, η προσωπικότητα που βγαίνει μέσα από τα βιβλία. Ή αν τελικά, μέσα στα «παστρικά» σπίτια κρύβουμε μικρές φιλοσόφους, πανούργες και ραδιούργες ή απλές γυναίκες. Την απάντηση νομίζω την ξέρουμε... αλλά είναι η διαδρομή που μας αρέσει!
*Τις λέω πόρνες γιατί η λέξη ιερόδουλος τις αδικεί και αφαιρεί το χρώμα από την ζωή τους. Η πουτάνα πάλι, λέξη ιταλική και κάπως βαριά στα αυτιά μου δεν τους ταιριάζει...
* ....ένας άνδρας που μεγαλώνει εξωτερικά, χωρίς η ψυχή του να θέλει να ακολουθήσει. Βέβαια, θα αναρωτηθεί κανείς ποιος θέλει να μεγαλώσει; Υπάρχουν πολλοί που κοιτούν το μέλλον και νιώθουν ασφαλείς. Αν κοιτάξετε εδώ, τότε μάλλον η μόνη σιγουριά που έχω για το μέλλον είναι πως δεν θα είναι ενός ενήλικα...αλλά ενός παιδιού σε σώμα 30αρη (σε λίγο).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου