Εδω και χρονια η προσοψη εχει σκεπαστει με κομματικές αφισσες, ενοικιαστήρια, αυτοκολητα κλειδαράδων.
Δεν εχει και μεγαλη σημασια το ονομα που σχηματιζαν καποτε τα φουξια γραμματα απο νεον στην προκατ φατσα. Ας πουμε μονο πως το τελος αυτου του μαγαζιου ηταν ανταξιο της φημης που εσερνε παντα πισω του αυτο το ονομα, Eκλεισε ξαφνικα μια νυχτα μεσα σε πιστολιες, μεταξυ μπραβων και Αστυνομιας.
Η ιστορια του αρχισε να γραφεται απο τα μεσα της δεκαετιας του 80 και προ καταρευσης "Υπαρκτου" οταν το γυρισε το στυλ σε "κωλομπαρο" μαζι με τα περισσοτερα μαγαζια της περιοχης του. Η μαγικη διαδικασια του "κωλομπαρου" ας πουμε το 1984-85 ηταν ακομα η ιδια που ισχυε σε οποιοδηποτε μερος του τοτε γνωστου Κοσμου. Απο τη μια πλευρα της μπαρας μια γυναικα ακουει υπομονετικα και απο την αλλη πλευρα ενας αντρας μιλαει και την κερνάει σκετο νερακι που πληρωνει για "Μπαλαντα'ι'νς" για να μη φυγει και παει στον διπλανο. Απο εκει και περα αν καταφερει να την κρατησει μπορει στο τελος της νυχτας "οτι ηθελε προκυψει " και πανω σ'αυτο το παραμυθιασμα στηριζεται μεχρι σημερα η τεχνη του "κονσομασιον". Για να πετυχει ενα κωλομπαρο πρεπει να καταφερει να ξεπερασει την απλη ετικετα "μπαρ." και να περασει στην πιο αναβαθμισμενη που γραφει "μπαρ που μπορει να γαμησεις".
Απο τη στιγμη που εβγαινε η φημη αναλαμβανε μετα η μεταχουντικη λιγουριά του σκοτεινου 80 να τη διαδωσει και το εκανε σε χρονο μηδεν. Επαιζε βεβαια μεγαλο ρολο η κεντρικη θεση που βρισκοταν το μαγαζι. Ετσι καθε βραδυ γεμιζε με "φορτωμενους" χαρτοπαιχτες που κατεβαιναν απο τις κοντινες λεσχες, διαφορους αλλους "νυχτερινους" οπως τιποτα καυλωμενους ταξιτζηδες που βαριοντουσαν τη νυχτερινη βαρδια στην κεντρικη πλατεια λιγα βηματα πιο περα ή τιποτα φτωχοι πιτσιρικαδες απο τα Δυτικα που ανεβαιναν για ματσωμενες αδελφες ή 'γριες' με χρυσαφικα στα τριγυρω ζαχαροπλαστεια και ερχονταν μετα να τα ακουμπησουν εκει " που εχει μια μουναρα μπαρμαν ".
Μεσα ανακατευονταν με καψουρηδες σκυλαδες με τις γαρδενιες ακομα στο μαλι απο το ακριβως διπλα μπουζουξιδικο και με "κουμπωμενους" Νταρκγουε'ι'βαδες εναλαξ με "κουμπωμενους" σκιναδες απο το γνωστο κλαμπ παραδιπλα στον ιδιο δρομο που ειχε ανοιξει απο το 82,
Ερωτικα καυγαδακια απ'εξω "γιατι μωρη Καριολα? Γιατι? ...." , αγροτικα με καροτσα απο το πουθενα να παιρνουν μια στο τοσο παραμαζωμα τα αλλα παρκαρισμενα και καθε που ανοιγε η πορτα να πεταγονται στο δρομο σαν μικρες κανονιες στιχοι διαπασον : " Το ορκιζομαι στον Αγιο Βαλεντινο σε σενα μονο τα φιλια μου δινω " παιγμένοι απο κασσετα και να εξατμιζονται πανω απο τα πρωτα πρωινα τρολε'ι', σουρωμενες με φλουο μινι να ξεμαλιαζονται και οι αλλοι να βαριουνται να τις χωρισουν και αλλα τετοια που οσο τελειωνε το 80 ομως συνεβαιναν ολο και πιο σπανια γιατι στο μεταξυ ξημερωνε 1990 και η νυχτερινη διασκεδαση, ακομα και η πιο παρακμιακη αλλαζε πρότυπα, στο Κεντρο τουλαχιστον, Αρχισε να γινεται αινιγματικη και ανεκφραστη οπως οι γκομενες που κουνιουνται ντυμενες χτενισμενες και βαμενες ακριβως το ιδιο πισω απο τον Ρομπερτ Παλμερ, οταν τραγουδαει το "Simply Irresistable" με μαυρη μινιμαλ επισημοτητα και με υφος πορτιερη που σου κανει φε'ι'ς κοντρολ..
Το μαγαζι με τα φουξια γραμματα απο νεον και την προκατ φατσα, επρεπε να ακολουθησει τη νεα εποχη, σαν τα περισσοτερα του ειδους του. Ομως αντι να αλλαξει την παλια διακοσμηση του 80, να βελτιωσει τον ηχο και το φωτισμο και να ανανεωσει την καβα του οπως θα περιμενε κανεις, εκανε κατι πολυ απλο και παραξενο. Τα αφησε ολα οπως ηταν και φωναξε εναν σιδερα απο τη γειτονια να στερεωσει εναν ατσαλινο σωληνα στη μεση της αιθουσας ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου