Τωρα βεβαια, να αλλαξεις ξαφνικα από πατροπαραδοτο , κωλομπαρο στα καλα καθουμενα και να γινεις στριπτιζαδικο μια κουβεντα είναι. Γιατι δεν μιλαμε για κατασταση, παλιου και τα λοιπα και τα λοιπα κινηματογραφου. Εκει εβγαινε σε ασπρομαυρο ντεκορ η Ζετα Αποστολου με οξυζενε μαλι και αστερακια κολημενα στις ρωγες και εκανε στριπτιζ στα κοσμικα κεντρα της Φωκιονος Νεγρη μεσα σε ακαταλαβιστικα κατεβατά μεταλοφωνου , ανεστραμενες μοντερνιστικες συγχωρδιες και τριηχα τζαζ μετρηματα, ενώ από κατω, αστοι θαμωνες με μανικετοκουμπα και μαργαριταρενια σκουλαρικια, αρρωστημενοι κατά το Φελινικο δοκούν, διασκεδαζαν την πληξη τους παιρνοντας ματι από αποσταση ασφαλειας. Δυστηχως για την ελληνικη κοινωνια μεχρι τα μεσα σχεδον της δεκαετιας του 80 τετοιου τυπου αστοι ειχαν αποδεκατιστει από τα υγιή και τιμια λα’ι’κα « παιδια κατω στον καμπο» που τωρα στις αρχες του 90, ειχαν διδαχτει μαζι με την υπολοιπη Ευρωπη από τις αμερικανικες βιντεοκασσετες ότι οι μπατσοι από την άλλη πλευρα του Ατλαντικου πανε δυο-δυο, ο ενας καλος ο άλλος κακος ,ο ενας με κουστουμι ο άλλος λέτσος , ο ενας ξανθος ο αλλος αραπάς, ο ενας Ιρλανδος ο άλλος Ιουδαιος και στη μεση του εργου θα περασουν σιγουρα από ένα κακοφημο μαγαζι που κατι γκομενες με εξωπραγματικους κωλους χορευουν στο κεντρο πιασμενες από μια σωληνα με μουσικη μεταξυ χαρντ-ροκ και Σικαγο μπλουζ και αμα τους χωσεις δολαρια στο κυλοτακι σου δειχνουν τα λαστιχενια βυζια τους και μαλιστα αμα δωσεις κατι παραπανω στα τριβουν και στη μουρη , ενώ αμα εισαι ο κακος που κυνηγανε οι μπατσοι οι γκομενες χορευουν προθυμες στα γονατα σου, χωρις δευτερη κουβεντα, σε σημειο που τυφλα να χει το γαμησι δηλαδη, ασε που τρωνε και τη σφαιρα αντι για σενα στην περιπτωση που η υποθεση του εργου προβλεπει και μπιστολιδι μεσα στο στριπτιζαδικο. Απλα πραγματα, πρακτικα και «χειροπιαστα» και όχι «ο ποθος του ανεκπληρωτου, η «εξ αποστασεσως αποπλανηση» η προκληση των αισθησεων μεσω της σταδιακης αποκαλυψης του γυναικειου κορμιου και άλλες τετοιες μαλακιες των συμπλεγματικων Ευρωπαιων.
Στριπτιζαδικο λοιπον.
Αλλα και που θα σου βαλει ο σιδερας μια σωληνα στο κεντρο του μαγαζιου , δεν σημαινει πως εφερες και το Λας Βεγκας 10 λεπτα από την Ομονια και εισαι ετοιμος. Αντε να ψησεις την Σουλα-Νιτσα- Λιτσα σκυλου «Μουναρα μπαρμαν» που μεχρι τωρα τα επαιρνε από τα καψουρια με 50% μπλαμπλα 20% τσουγκρισμα ποτηριων 15% ανοιξε το ντεκολτε κατά λαθος 10% σ’αφηνω να μου πιασεις το μπουτι και ένα σπανιο 5% μου τα σκας χοντρα και παμε στο ξενοδοχειο απεναντι, να βγει εξω από την μπαρα και να χορεψει στο σωληνα με το μουνι της σε κοινη θεα και να το χουφτωνει για πενταροδεκαρες ο καθε παρακμιακος . Και πες ότι δεχεται. Με τι λεφτα? Και τι σκατα θα χορεψει πανω στη σωληνα , πως θα πουλησεις το αμερικανικο αντεργκραουντ χα’ι’λικι με την κάθε Σουλα-Νιτσα-Λιτσα ? Που θα βρεις γυναικες πρόθυμες να χορεψουν σαν τις Αμερικανες και ικανες να τα αρπαζουν σαν τις Ελληνιδες , αλλα πολύ –πολύ φθηνοτερες
Την απαντηση τη φωναζε από παλια η ΚΝΕ στις συναυλιες που διοργανωνε αλλα κανεις δεν εδινε σημασια:
« Τη λυση θα δωσει ο Κοκκινος Στρατος».
Μεχρι τα μεσα του 80 η περιοχη που βρισκοταν το μαγαζι γνωριζε ελαχιστα για τις γυναικες της Σλαβικης Φυλης. Οι πρωτες επαφες ηταν με κατι Πολωνεζες ( Υπηρχε από τις αρχες του 80, μικρη κοινοτητα Πολωνων στο κεντρο της Αθηνας με Καθολικη εκκλησια, δικο της ξενωνα, δικο της Ωδειο(!) , εστιατοριο και παει λεγοντας που δεν ενοχλουσε κανεναν και κανενας δεν την ενοχλουσε) Οι υπολοιπες αναφορες ηταν σε αθλητικες διοργανωσεις , όταν εδειχνε η τηλεοραση καμια Ναταλια Ανατολικομπλογκοβα πανω στο βαθρο, παγκοσμια πρωταθλητρια σε κοντινο και από πισω ο υμνος της Σοβ. Ενωσης ή καμια Τατιάνα Παιζογαμοτατσέλοβα, σολιστρια κλασσικης μουσικης στο Τριτο Προγραμμα.
Μετα οταν επεσε ο Τοιχος τα ονοματα δεν ειχαν πια καμια σημασια.
Για ολο τον Κοσμο ηταν οι «Σλαβες του Σεξ», αποφασισμενες να επιβιωσουν με οποιονδηποτε τροπο . Ανελαβαν λοιπον την χαμαλοδουλεια και συντομα επιβληθηκαν στα μπαρ, στις βιζιτες, στα μπουρδελα στο πορνο και βεβαια στα στριπτιζαδικ , διωχνοντας σιγα-σιγα από την πιατσα σχεδον οπου πηγαν τις γηγενεις Σουλες- Νιτσες- Λιτσες .
Ετσι εγινε και στην περιοχη. Το μαγαζι ονομαστηκε και επισημα στριπτιζαδικο.
Οι πρωτες που δουλεψαν εκει δεν ειχαν καμια απολυτως εμπειρια πανω στο στριπτιζ. Υπηρχαν κοπελες που στα μερη που γεννηθηκαν , στο πουθενα της Σιβιριας εβαζαν ακομα σβουνιες αλογων κατω από τα στρωματα τους για να ζεσταθουν, όπως εκανα οι Ουρανοτάταροι νομαδες για αιωνες και δεν δεν ειχαν ακουσει καν τη λεξη στριπτιζ.
Η διαδικασια της δοκιμης και της «εκπαιδευσης» πανω στον σωληνα λοιπον δεν θα μπορουσε να είναι πολυπλοκη, γιατι ο χρονος είναι καμια φορα χρημα. Τις εβαζαν στη σειρα καμια 20αρια με τα «ρουχα της δουλειας» και μετα ο μετρ τις χωριζε τεσσερις – τεσσερις και τις ανεβαζε πανω στην ψευτοπιστα που στο μεταξυ ειχε χτιστει γυρω από τον σωληνα για να αποκτησουν την πρωτη επαφή. Εμπαινε η γνωστη μουσικη, αυτή η «μεταξυ χαρντ ροκ και Σικαγο μπλουζ». Οι περισσοτερες μιλουσαν μονο τη μητρικη τους γλωσσα οποτε ο μετρ σφυριζε κλέφτικα αντι για σημα εναρξης, για να τον καταλαβαινουν ολες. Σ’αυτό το σημειο συνηθως γινοταν το σωσε, άλλες έχανα την ισσοροπια τους και γκρεμιζονταν από τα ψηλα λαστιχενια τακουνια, άλλες από τις πολλες στροφες γλυστραγε το χερι τους από το σωληνα και εξφενδονιζονταν πανω στα τραπεζια, άλλες βριζονταν η κάθε μια στη γλωσσα της , ο μετρ εριχνε ΧριστοΠαναγιες ενώ υπηρχαν και καποιες που ηταν γυμνασμενες και με εμπειρια οι περισσοτερες κλασσικου μπαλετου ( και ηταν παντα αρκετες) οποτε υστερα από λιγη ωρα του επαιρναν τον αερα. Η ολη διαδικασια επαναλαμβανοταν για δυο-τρεις μερες οποτε στο τελος αυτές που δεν περναγαν τη δοκιμασια , θα ασχολουνταν κυριως με το κονσομασιον. Από την άλλη οσες «εγραφαν» καλα στη σωληνα και μπορουσαν να κανουν αεροπλανικα κολπα που να θυμιζουν Λας Βεγκας , τις κραταγαν για το επισημο προγραμμα , κατι σαν « ντιβες»και κραχτες του μαγαζιου . Αυτές μετα γινονταν και οι αρχηγοι των «φατριων» που συντομα δημιουργησε η αναγκη για επιβιωση ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου